Το νησί της Ζακύνθου


ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΗΣ ΖΑΚΥΝΘΟΥ ΤΟ ΛΟΥΛΟΥΔΙ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ

Η Ζάκυνθος είναι ένα καταπράσινο νησί προικισμένο με εύφορες κοιλάδες και εύκρατο κλίμα (406 τ.χλμ. και 123 χλμ. ακτογραμμής). Η διαφορετικότητα του τοπίου αποτυπώνεται σε μια ποικιλία ακτών: αμμώδεις παραλίες σε απομονωμένα σπήλαια με βαθυγάλαζα νερά στο νοτιοανατολικό τμήμα του νησιού και ακόμη, απόκρημνες ακτές και ένας εντυπωσιακός υποθαλάσσιος κόσμος στα δυτικά της Ζακύνθου.

Οι Βενετοί, που κατείχαν το νησί από το 1484 ως το 1797, ονόμασαν τη Ζάκυνθο «Φιόρο του Λεβάντε» (άνθος της Ανατολής), μιας και υπάρχουν 7.000 είδη λουλουδιών. Το τρίτο σε μέγεθος μεγαλύτερο νησί του Ιονίου, μετά την Κέρκυρα και την Κεφαλλονιά, είναι διεθνώς γνωστό ως «Τζάντε». Ο ήρωας Ζάκυνθος, γιος του βασιλιά της Φρυγίας Δαρδάνου, ήταν ο πρώτος κάτοικος του νησιού και ο οικιστής της αρχαίας ακρόπολης. Το ενετικό κάστρο χτίστηκε ακριβώς πάνω στα ερείπια της ακρόπολης του νησιού.

Η βενετσιάνικη αρχιτεκτονική επιρροή είναι εμφανής στη Ζάκυνθο παρά τη ζημιά που υπέστη κατά καιρούς το νησί από την έντονη σεισμική δραστηριότητα στην περιοχή. Μετά τον καταστρεπτικό σεισμό του 1953 και την πυρκαγιά που ακολούθησε, ένας σημαντικός αριθμός από ιστορικά μνημεία και ναούς αφανίστηκε ολοκληρωτικά, με συνέπεια να χαθούν για πάντα οι πολιτιστικοί θησαυροί που βρίσκονταν στα κτήρια αυτά. Η πόλη ξαναχτίστηκε με βάση αυστηρές αντισεισμικές προδιαγραφές και με σεβασμό στην αρχιτεκτονική φυσιογνωμία της πόλης.

Στη Ζάκυνθο σοβαρή μέριμνα έχει επιδειχθεί για την προστασία δύο υπό απειλούμενων ζωικών ειδών, της θαλάσσιας χελώνας caretta caretta και της μεσογειακής φώκιας monachus monachus.